یک شنبه بود، نوبت ما بود برای درمانگاه فوق تخصصی .

درمانگاه فوق تخصصی ه چشم برای یک رزیدنت چشم جایی برای آموزش ندارد و اصلا رزیدنت به آنجا نمی آید. اما استیجرها محکوم به رفتند و اینگونه میشود که وقتی استاد میبیند درمانگاه شلوغ است و ما خیلی سر راه هستیم میگوید: استیجرها میتوانند بروند(شیرین ترین کلامی که میشود از یک استاد شنید همین است: استیجرها بروند./ اینترن جواب دهد(آخ چه حالی میدهد))

آن روز روز درمانگاه گلوکوم بود. همان آب سیاه.

زن و شوهرجوانی وارد شدند.نمیدانم زن و شوهر بودند یا خواهرو برادر،حلقه ای به دست نداشتند،شاید از بیچارگی زیاد حلقه را فروخته بودند.با ظاهری بسیار بسیار بسیار ساده. آقا چشمش را عمل کرده بود.از16سالگی متوجه گلوکومش شده بود اما پیگیری نکرده بودند و حالا یکی از چشمانش را عمل کرده بود.

استاد گفت نباید سرش را پایین بیندازد یا زور بزند برای چشمش خوب نیست.

خانم پرسید:نمیتونه بره سر کار؟

استاد پرسید:کارش چی ه؟

شغلش مربوط به تعمیر ماشین بود و این حرفا . کار سنگینی بود.

استاد نباید کار کند.

خانم پرسید: کار دیگر چطور؟

استاد گفت:مثلا؟

و آنها گفتند مثلا کار ساختمانی!!!!!

استاد لبخند زد و گفت : نهJ

خانم پرسید:تا کی؟

استاد گفت: حداقل تا عید

و خانم گفت: تا عیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم سوخت، خیلی. خیلی ...

هفته بعد شد و باز هم یک شنبه نوبت درمانگاه فوق تخصصی با ما شد.

هوا بارانی بود.

زن و شوهر جوانی وارد شدند. مرد به شدت لباس ساده ای پوشیده بود و خانم  کفشی مشکی با یک جوراب کلفت آبی، شلواری آجری که از شستن زیاد رنگی به رویش نمانده بود و پاچه هایش را کمی تا زده بود، مانتوی سبز بسیار کمرنگ که فقط دقت میکردی میشد فهمید چه رنگیست و کاپشنی صورتی شبیه کاپشن بچگانه که آستینش کوتاه بود و آستین مانتو را هم کشیده بود بالا. و یک شال نازک صورتی. دقیقا تیپ هفته ی قبلشان بود.

خجالت کشیدم، خیلی. از خودم خجالت کشیدم.

سرم را پایین انداختم اما صحنه ی دل خراشتری دیدم، کفش مرد پاره بود، پاره به معنای واقعی ه کلمه، وقتی پایش را تکان میداد انگشتانش معلوم میشد.

هوا بارانی بود.

دلم سوخت

دلم بی نهایت سوخت، بی نهایت.

چند ماه پیش یک بوت خریدم سوراخ از آب  در آمده بود. هر بار که آسمان دلش میگرفت و ابری میشد من هم نگران فردایی میشدم که نکند بارانی باشد، آن هم باران های رشت که جز بوتی که تا یک وجب بالای مچ باشد نمیشود در خیابان راه رفت.

اما باران میبارید، جای شما خالی برف هم بارید.سنگین.

به شدت و به شدت و به شدت متنفرم از اینکه داخل کفشم آب برود.

وقتی کفش های مرد را دیدم یاد بوت خودم افتادم من یک سوراخ را در کفشم تحمل نکردم  اما او مجبور بود پارگی کفشش را تحمل کند.

دلم سوخت، آرزو میکردم کاش همین الآن آنقدر داشتم  که میتوانستم برای او و همسرش یک لباس تازه و یک کفش مناسب و بوت بخرم.

شرمنده شدم، شرمنده ی قیافه ی محجوب مرد جوان و دلم سوخت و خجالت کشیدم.

حتما همه ی شما این را شنیده اید که "کشاورزان برای آمدن باران دعا میکردند اما خدا به فکر کودکی بود که کفش نداشت"

وقتی کفش سوراخ خودم را میپوشیدم هر روز که به بیمارستان میرفتم این جمله را برای خودم تکرار میکردم چون تازه معنیش را فهمیده بودم.

نوشتن من به هیـــــــــــــــــــــــــــــــــچ درد آن مرد جوان نمبخورد، نه برای او کفش میشود نه برای همسرش پالتو و شال گرم.

وقتی پشت اسلیت لمپ نشست تا استاد چشمانش را معاینه کند، یک طرف دستگاه مرد جوانی نشسته بود که سالهای زندگیش را زحمت کشیده بود و درس خوانده بود، پزشکی عمومی،تخصص و فوق تخصصش را در دانشگاه تهران سپری کرده و حالا برای خودش استادی بود.استادی با لباسهای مارکدار و یک ساعت1.5میلیونی در دستانش و یک گوشی ه موبایل 1میلیونی و همسری که هر روز که در بیمارستان دیدمش بوت تازه ای به پا داشت. و یک طرف دیگر دستگاه مرد جوانی بود که اگر بیماریش را درمان نمیکرد نابینا میشد والا اگر باز هم میتوانست مثل16سالگیش نادیده میگرفت. مردی که نمیدانم سالهای زندگیش را چگونه سپری کرد اما حالا در یک وجبی من نشسته بود با قیافه ای محجوب، چشمی بیمار و کفشی پاره و همسری که شرط میبندم فرق ظاهر زمستانی و تابستانیش این  بود که در تابستان کاپشنش تنش نبود و جورابش قدری نازکتر میبود.شاید.

خدایا! چرا؟

تا کی؟

نوشتن من به هیـــــــــــــــــــــــــــــچ درد آن مرد جوان نمیخورد. نه  پولی برای درمانش میشود، نه نانی برای خوردنش، نه کفشی برای پاهای سرمازده اش در این زمستان سوزناک لعنتی ه رشت. هیچ هیچ هیچی نمشود.

نوشتن برای زن و شوهری که دو روز قبل در تاکسی دیدم، شغلی برای مرد، اعصاب آرامی برای زن و عشقی بین آن دو نمیشود. خجالت کشیدم وقتی زن به مردش گفت : کی باید خرج منو بده؟ پول حقوق من هیچ ربطی به تو نداره! چند ماه دیگه باید کار کنم تا پول لپ تابی که خریدمو بدم. از فردا صبح پامیشی میری سرکار.هنوز بابت خرج خونه 350تومن به من بدهکاری!!!

هی ی ی ی ی ی ی ی

همه میگن نداریم.  اما نداری ه  آدم ها با هم فرق نداره. من ندارم فلان ماشینو بخرم اما اون نداره کفش بخره تا پیاده خودشو برسونه.

ای خدا...